PABORITONG SABAW ng mga Pilipino, Lason Pala sa Katawan? Tuklasin ang MGA SANGKAP na Tahimik na Sumisira sa Iyong mga Kasukasuan!
Sa tuwing pumapatak ang ulan o bumababa ang temperatura, walang ibang hinahanap ang panlasang Pilipino kundi ang humigop ng mainit at malinamnam na sabaw. Isang nakagawian na sa kulturang lokal ang paghahain ng mga umuusok na putahe upang magbigay ng kakaibang ginhawa sa gitna ng malamig na panahon. Ngunit sa likod ng nakakaakit na amoy at sarap ng mga paboritong ulam na ito, isang nakakagimbal na katotohanan ang unti-unting sumisira sa kalusugan ng marami. Isang malaking pagkakamali ang paniniwalang ligtas ang paghigop ng sabaw basta’t iniiwasan ang mismong laman ng karne, dahil dito madalas nagsisimula ang kalbaryo ng matinding pananakit ng mga daliri at kasukasuan.
Ang purine, isang natural na kemikal na nagiging uric acid sa loob ng katawan kapag natunaw, ay hindi lamang nananatili sa solidong bahagi ng karne. Sa paglipas ng mahabang oras ng pagpapakulo, ang mapanganib na kemikal na ito ay direktang humahalo at naiipon sa mismong sabaw. Ito ang pangunahing dahilan kung bakit kahit gulay at sabaw lamang ang kinakain ng isang indibidwal, maaari pa rin siyang atakihin ng matinding gout. Ang labis na uric acid na hindi nailalabas ng mahinang bato ay namumuo bilang mga matutulis na kristal sa mga kasukasuan, isang kondisyong walang pinipiling edad o kasarian hangga’t patuloy ang pagkonsumo ng malalapot at malangis na sabaw.
Isa sa mga itinuturing na pinakamapanganib na putahe ay ang sikat na sikat na bulalo at nilagang baka. Sa pagpapakulo ng mga buto, litid, at ang pinaka-inaasam na utak ng baka o bone marrow, naglalabas ito ng napakataas na konsentrasyon ng purine na nagpapakapot sa sabaw. Ang paghigop ng malinamnam at malapot na sabaw na ito ay katumbas ng direktang paglunok ng sangkatutak na purine na magdudulot ng biglaang pamamaga. Mahigpit na ipinapayo na iwasan ang labis na pagkonsumo nito, at kung hindi man maiwasan sa mga espesyal na okasyon, nararapat na sandukin at itapon ang lumulutang na mantika bago pa man ito ihain.
Hindi rin nakaligtas sa listahan ng mga mapanganib na ulam ang paboritong sinigang ng bayan kung maling sangkap ang gagamitin. Ang pampaasim na sabaw na hinaluan ng matatabang bahagi ng baboy o mga lamang-dagat tulad ng hipon at alimango ay isang mabilis na mitsa ng gout attack. Ang ulo ng hipon at alimango ay nagtataglay ng nakakabahalang antas ng purine. Upang hindi mawala ang paboritong asim sa hapag-kainan nang hindi isinusugal ang kalusugan, inirerekomendang gumamit na lamang ng mga isdang tulad ng bangus o tilapia kasama ang sariwang kamatis, sampalok, at saganang gulay.
Isang malaking maling akala rin na lahat ng isda ay ligtas para sa mga may mataas na uric acid. Marami ang nag-aakala na ang pagpapalit ng karne patungo sa isda ay sapat na, ngunit may mga isdang nagtataglay ng mas mataas na purine kaysa sa karne. Ang mga maliliit na isdang kinakain nang buo tulad ng sardinas, dilis, tuyo, at tinapa, maging ang mga isdang mula sa malalamig na dagat tulad ng salmon at tuna, ay dapat limitahan. Sa halip, mas ligtas ang mga puting isda tulad ng maya-maya, dalagang bukid, at tilapia kung gagawing masabaw na ulam na may luya at pechay, na hindi nagbibigay ng mabigat na trabaho sa bato ng tao.
Pagdating naman sa paboritong ginisang munggo tuwing Biyernes, isang malaking paglilinaw ang kailangang ilatag. Ang purine na nagmumula sa mga gulay at buto tulad ng munggo ay hindi nagpapataas ng panganib ng gout kumpara sa purine mula sa karne. Ang tunay na salarin sa pagtaas ng uric acid matapos kumain ng munggo ay ang idinadagdag na chicharon, taba ng baboy, o hipon. Kung ang gagamitin lamang ay purong gulay, bawang, sibuyas, at malunggay, ang putaheng ito ay nananatiling masustansya at walang banta sa kasukasuan. Isa rin sa mga inirerekomendang ligtas na ulam ay ang tinolang manok, lalo na kung gagamitin ang dibdib na walang balat at tatanggalin ang mga lumulutang na bula at mantika habang pinapakuluan.
Ang kwento ng isang limampu’t pitong taong gulang na lalaking nagngangalang Mang Berting ay isang patunay sa tindi ng epekto ng tamang pagpili ng pagkain. Dahil sa labis na pagkahilig sa bulalo at sinigang na baboy linggo-linggo, madalas siyang ma-bedridden at hindi makapaglakad dahil sa tindi ng atake ng gout. Ngunit nang baguhin niya ang kanyang kinakain, pinalitan ang bulalo ng tinola at isda, at inalis ang nakasanayang karne sa kanyang munggo, halos hindi na siya muling dumaing ng pananakit ng kasukasuan makalipas ang ilang buwan. Napatunayan niyang hindi kailangang magdusa habangbuhay kung alam lamang ang tamang putaheng dapat ihain at iwasan ang mga nakalalasong sangkap sa sabaw.
Bukod sa pagbabago ng mga sangkap sa ulam, isang simpleng lihim ang epektibong tumutulong upang linisin ang katawan mula sa naipong uric acid. Ang regular na pag-inom ng tubig na may katas ng kalamansi o lemon ay may kakayahang gawing mas alkaline ang ihi ng tao. Kapag mas alkaline ang ihi, mas madali para sa mga bato na tunawin at ilabas ang mga kristal ng uric acid bago pa man ito mamuo sa mga kasukasuan. Kung sasamahan pa ito ng pag-inom ng sampung baso ng tubig araw-araw, mas mapapabilis ang natural na proseso ng katawan na itaboy ang mga lason. Ang tunay na sikreto sa malusog na pangangatawan ay hindi matatagpuan sa pagbili ng mga mamahaling pagkain, kundi sa disiplina, tamang kaalaman sa sangkap, at maingat na paghahanda ng pang-araw-araw na paboritong sabaw.
