Nakakagimbal na Pagsamo ng Isang Alamat! Gina Pareno TULUYAN NANG INABANDONA at Ibinasura ng Industriya Matapos ang Ilang Dekadang Pag-aalay ng Buhay!
Sa mundong pinapatakbo ng kinang at kasikatan, isang napakalagim na katotohanan ang muling sumampal sa lipunan—ang mabilis na paglimot sa mga haliging nagtayo ng mismong industriya. Isang nakapanlulumo at nakakagimbal na panawagan ang yumanig ngayon sa buong bansa matapos tahasang ibunyag ng pitumpu’t pitong taong gulang na batikang aktres na si Gina Pareno ang tila pag-etsapuwera sa kanya ng mundo ng showbiz. Matapos ang ilang dekadang pag-aalay ng dugo, pawis, at luha sa sining, isang nakakadurog ng pusong pagsamo ang kanyang inilabas upang ipaalalang siya ay humihinga pa at naghihintay lamang na muling masilayan ng mga kumikinang na ilaw ng kamera. Ang naging rebelasyong ito ay nagpasiklab ng matinding galit at awa mula sa publiko na hindi makapaniwalang ang isang tinitingalang pananggalang ng sining ay hahantong sa ganitong uri ng pamamalimos ng atensyon at trabaho.
Ang labis na kalungkutan ay tila unti-unting pumapatay sa diwa ng paboritong lola ng bayan tuwing lumilipas ang mga araw na wala siyang hawak na script at wala sa harap ng lente ng kamera. Bagama’t pilit siyang nakikisabay sa agos ng makabagong panahon sa pamamagitan ng paggawa ng mga maiikling video sa TikTok upang maibsan ang matinding pangungulila sa pag-arte, mariin niyang ipinarating na walang anumang aplikasyon ang makakatumbas sa init ng totoong set ng pelikula at telebisyon. Ang makasama ang mga direktor, ang mga kasamahan sa trabaho, at ang maramdaman ang tensyon at ganda ng bawat eksena ay mga bagay na patuloy na bumabagabag sa kanyang isipan. Isang napakasakit na sampal sa kanyang pagkatao ang maramdamang tuluyan na siyang kinalimutan ng mga prodyuser na dati ay nag-aagawan upang makuha lamang ang kanyang serbisyo.
Sa kabila ng nakakapanlumong sitwasyon at tahasang pag-abandona ng industriya, nananatiling matatag ang beteranang aktres habang pilit na hinahanap ang kaligayahan sa piling ng kanyang pamilya at mga alagang aso. Ngunit ang mga ngiting ito ay may kasamang nakatagong luha ng isang alagad ng sining na pinagkaitan ng entablado. Kamakailan lamang ay nasilayan pa siya sa pelikulang And the Bread Winner S, subalit ang maliit na proyektong ito ay tila hindi sapat upang punan ang malaking puwang sa kanyang puso. Ito ay isang malinaw na patunay na ang kanyang talento ay hindi kumukupas, ngunit ang sistema mismo ang kusang nagbabaon sa kanya sa limot. Patuloy ang kanyang naglalagablab na panawagan sa mga kinauukulan na bigyan siya ng pagkakataong muling magpakitang-gilas, dahil ang pag-arte ay hindi lamang isang trabaho para sa kanya, kundi ito mismo ang hanging nagbibigay sa kanya ng buhay.
Ang madilim na kabanatang ito sa buhay ng isang premyadong aktres ay nagbubukas ng isang mas malalim at masakit na usapin tungkol sa kung paano trinatrato ng industriya ng sining sa Pilipinas ang mga tumatandang bituin. Isa itong napakalupit na reyalidad kung saan ang mga haligi ay pinababayaan hanggang sa gumuho nang walang nakakapansin. Ang nakakabahalang pagsamong ito ay hindi lamang isang simpleng paghingi ng proyekto, kundi isang malakas na sigaw ng pagkadismaya na nawa’y magising ang mga gumagawa ng pelikula at teleserye bago pa mahuli ang lahat. Isang malaking katanungan ngayon kung mayroon pa bang puwang ang paggalang at pagtanaw ng utang na loob sa isang industriyang bulag sa nakaraan at uhaw lamang sa mga bagong mukha.
