Mga paboritong prutas ng mga lolo at lola TULUYAN NANG KUMIKITIL NG BUHAY, inakalang gamot ngunit patagong sumisira sa bato at nagpapahinto ng tibok ng puso!
Isang nakakagimbal na katotohanan ang yumanig sa mundong medikal matapos tuluyang ibunyag na ang mga paborito at inakalang pinakamasustansyang prutas sa hapag-kainan ng bawat pamilyang Pilipino ay siya palang tahimik na pumapatay sa mga may edad animnapu pataas. Nakasanayan na sa kulturang Pilipino na kapag may sakit o mahina ang pangangatawan, ang awtomatikong lunas ay ang pagpapakain ng sariwang prutas. Ngunit isang malaking pasabog ang sumira sa paniniwalang ito nang mapatunayan na para sa mga indibidwal na may humihinang bato o kidney, ang walang habas na pagkonsumo ng mga partikular na prutas ay isang direktang banta sa buhay na maaaring humantong sa madaliang pagkasira ng organo o biglaang pagpapahinto ng tibok ng puso. Ang tahimik na salarin ay ang labis na potasyum na naiipon sa dugo dahil hindi na ito kayang salain ng mga nanghihinang bato, isang kondisyon na madalas ay walang anumang paunang babala hanggang sa huli na ang lahat.
Walang awang binasag ng mga eksperto ang ilusyon ng kalusugan sa apat na sikat na prutas na madalas kainin ng mga matatanda: ang saging, kahel, mangga, at papaya. Ang saging na kilalang pampalakas at paboritong panghimagas ay nagtataglay ng napakataas na antas ng potasyum na unti-unting lumalason sa dugo kung kakainin araw-araw ng isang taong may sakit sa bato. Ganito rin ang nakapanlulumong katotohanan sa likod ng kahel o dalandan, na madalas inuubos dahil sa mataas na bitamina C, ngunit hindi namamalayan ng marami na ang katas nito ay nagdudulot ng mabilisang pag-apaw ng likido at potasyum sa katawan, isang napakadelikadong sitwasyon lalo na sa mga sumasailalim na sa matinding gamutan. Ang matamis na mangga at ang papaya na kilalang pampalambot ng tiyan ay kabilang din sa mga patagong traydor na nagpapabilis sa pagkasira ng mga bato kung hindi babantayan ang sukat ng kinakain. Ang masaklap na reyalidad ay patuloy itong inihahain sa mga maysakit sa pag-aakalang nakakatulong ito, nang hindi nila namamalayang itinutulak na pala nila ang kanilang mga sarili palapit sa bingit ng kamatayan.
Lalo pang nagpasiklab sa isyung ito ang matinding kamangmangan pagdating sa pagkopya ng diyeta ng ibang tao at ang paggamit ng mga pekeng pamalit sa asin. Isang nakakabahalang kaugalian ng marami ang basta-basta na lamang sumunod sa kinakain ng kanilang mga kakilalang pasyente, sa pag-aakalang kung ligtas ito sa iba ay ligtas din ito sa kanila. Ipinamukha ng mga pagsusuri na ang bawat pasyente ay may magkakaibang antas ng lason sa dugo at magkakaibang pangangailangan, kaya ang simpleng panggagaya ay isang mabilis na paraan upang sirain ang balanse ng sariling katawan. Bukod pa rito, ang paggamit ng mga ipinagmamalaking malusog na pamalit sa asin ay isa palang patagong bitag, dahil ang mga ito ay madalas na gawa sa isang uri ng kemikal na lalo lamang magpapasabog sa antas ng potasyum sa dugo ng isang pasyenteng may sakit sa bato.
Ang nakakagimbal na rebelasyong ito ay nag-iiwan ng isang napakalalim at mapait na aral tungkol sa bulag na pagsunod sa mga pangkalahatang payo sa kalusugan. Hindi sapat na ang isang pagkain ay may tatak na natural upang ituring itong ligtas para sa lahat. Para sa mga may edad na at may iniindang sakit sa bato, ang pinakamabisang sandata ay hindi ang tuluyang pag-iwas sa lahat ng prutas, kundi ang pagpili ng mga mas ligtas na alternatibo tulad ng mansanas, ubas, at pinya na may mas mababang banta sa kalusugan, na sinabayan ng mahigpit na gabay mula sa mga espesyalista. Sa huli, ang nakakayanig na katotohanang ito ay isang malakas na sampal sa kamalayan ng publiko na nagpapatunay na sa usapin ng kalusugan at buhay, ang kawalan ng tamang kaalaman at ang labis na pagtitiwala sa nakasanayan ay madalas na mas nakamamatay kaysa sa mismong sakit na pilit inililigtas.
