Mga Kasambahay Sa Gensan HINDI NAPIGILANG HUMAGULGOL, Lihim Na Ginawa Nina Jinkee At Manny Pacquiao Sa Amerika Tuluyang Nabunyag
Isang nakakagulat at emosyonal na tagpo ang bumalot sa tahanan ng Pambansang Kamao matapos tuluyang ibunyag ang tunay na nangyari sa likod ng marangyang bakasyon nina Jinkee at Manny Pacquiao sa Los Angeles, California. Habang inaasahan ng marami na puro pagwawaldas at pagbili ng mga mamahaling gamit para sa sarili ang inatupag ng mag-asawa sa Amerika, isang hindi inaasahang eksena ang nagpaluha sa kanilang mga kasambahay na naiwan sa Pilipinas, lalo na ang mga naninilbihan sa General Santos City. Ang tila simpleng pag-alis ng mag-asawa ay may kalakip pa lang malalim na surpresa na yumanig sa damdamin ng mga taong nag-aakalang nakalimutan na sila ng kanilang mga amo dahil sa layo ng distansya at dami ng salapi.
Sa halip na mag-uwi lamang ng mga mararangyang bag o alahas, walang pag-aalinlangang pinuno ni Jinkee ang naglalakihang mga bagahe ng mga mamahaling pabango, mga bagong damit, at mga sikat na tsokolate mula sa tanyag na bilihan sa Amerika upang ipamahagi sa kanilang mga trabahador. Ang labis na ikinagulat ng publiko at ng mga kasambahay mismo ay ang hindi pagpili ni Jinkee ng bibigyan o paboritismo sa kanyang mga tauhan. Hindi lamang ang mga sikat at malalapit na tauhan sa Maynila ang inambunan ng grasya, kundi maging ang mga tapat na nagbabantay ng kanilang mansyon sa malayo at probinsyanong lugar ng Gensan. Makikita ang matinding dedikasyon ng ginang habang personal nitong inaayos ang bawat regalo, tinitiyak na walang sinuman ang maiiwan at hindi makakatanggap ng biyaya mula sa kanilang masayang paglalakbay.
Ang hakbang na ito ay nagbukas ng malalim na talakayan tungkol sa kung paano dapat tratuhin ng mga mayayaman ang kanilang mga manggagawa. Sa isang lipunan kung saan madalas na naiisantabi at minamaliit ang mga kasambahay, ang ginawa ng pamilya Pacquiao ay isang matapang na sampal sa mga mapagmataas na amo na nakakalimot sa halaga ng kanilang mga tauhan. Ipinakita nila na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa dami ng pera sa bangko o dami ng ari-arian, kundi sa kakayahang magpakumbaba at ituring na tunay na kapamilya ang mga taong naglilingkod sa kanila nang tapat araw-araw. Ang pag-agos ng luha ng mga nakatanggap ay hindi lamang dahil sa materyal na halaga ng mga pasalubong, kundi sa katotohanang sa kabila ng kinang at ganda ng Los Angeles, naroon pa rin sila sa isip at puso ng mga taong pinagsisilbihan nila.
Habang umaapaw ang emosyon dahil sa kabutihan ni Jinkee, naging balanse naman ang sitwasyon sa pagiging masayahin at mapagbiro ni Manny Pacquiao na nagbigay ng magaang atmospera sa paligid. Sa kabila ng walang kasing-daming kayamanang tinatamasa, nanatiling nakatapak sa lupa ang tanyag na boksingero nang ibaling nito ang usapan sa mga simpleng bagay tulad ng kanyang pagdidiyeta at pagbabalik-alindog sa pamamagitan ng pag-eehersisyo. Imbes na ipagmalaki ang mga naglalakihan at mamahaling pagkain sa Amerika, mas pinili nitong hanap-hanapin ang simpleng inihaw na isda, pusit, at katutubong manok na tinola na palaging inihahanda ng kanyang mga kasambahay sa Gensan. Ang tila simpleng pagbibiruan na ito ay nagpapatunay na gaano man kalayo ang narating ng mag-asawa, ang kanilang sikmura at puso ay mananatiling nakaugat sa simpleng pamumuhay sa sariling bayan.
Sa huli, ang pangyayaring ito ay nag-iwan ng isang napakalakas na mensahe sa buong bansa na mabilis na umabot sa kamalayan ng maraming Pilipino. Ang ating kultura ng pagpapasalubong ay hindi lamang isang simpleng tradisyon na kailangang gampanan, kundi isang malalim na wika ng pagmamahal na kayang tumawid ng mga karagatan at sumira ng mga harang sa pagitan ng antas sa lipunan. Ang mga luhang pumatak mula sa mga mata ng mga kasambahay ng mga Pacquiao ay sumisimbolo sa isang bihira at dalisay na pag-asa na sa mundong puno ng pagkukunwari at materyalismo, mayroon pa ring mga tanyag na personalidad na marunong lumingon sa kanilang pinanggalingan at yakapin ang mga simpleng taong naging tahimik na bahagi ng kanilang walang kapantay na tagumpay.
