Ang NAKAKAPANINDIG-BALAHIBONG Lihim sa Paghina ng mga Edad 60 Pataas: HINDI PALA KATANDAAN ang Sumisira sa Kanilang Katawan!
Isang malagim na katotohanan ang tahimik na gumagapang sa mga tahanan ng maraming pamilyang Pilipino, kung saan ang mga nakatatanda ay unti-unting nawawalan ng lakas at sigla nang walang kalaban-laban. Sa loob ng mahabang panahon, ipinaniwala sa madla na ang pananakit ng tuhod, pagbilis ng paghinga, at matinding pagkapagod ay normal na sumpa ng pagtanda. Ngunit isang nakakagimbal na rebelasyon mula sa tanyag na eksperto na si Dr. Los Santos ang tuluyang bumasag sa paniniwalang ito. Ayon sa kanyang malalim na pagsusuri, hindi ang paglipas ng panahon ang tunay na kumikitil sa lakas ng mga senior citizen, kundi ang mga inosenteng nakagawian na araw-araw nilang ginagawa nang hindi namamalayan ang nakakalasong epekto nito sa kanilang sistema.
Isa sa mga pinakamalaking kasalanan na pumapatay sa katawan ay ang mismong pag-iwas sa paggalaw. Dahil sa takot na madisgrasya o makaranas ng sakit, pinipili ng marami na maghapong maupo at magpahinga, isang hakbang na pilit na nagnanakaw sa natitirang lakas ng kanilang mga kalamnan. Dagdag pa sa kalbaryong ito ay ang tahimik na pagkatuyo ng mga panloob na organo dahil sa kakulangan sa tubig. Dahil sa pagbabago ng pakiramdam ng pagkauhaw habang nagkakaedad, maraming matatanda ang hindi umiinom ng sapat na likido, na nagiging dahilan upang manghina ang daloy ng dugo at mahirapan ang mga bato o kidney sa paglinis ng katawan. Ang mga simpleng pagkukulang na ito, kapag naipon, ay nagiging isang malakas na lason na sumisira sa kanilang kalusugan at kinabukasan.
Lalo pang nakakakilabot ang maling paniniwala na ang mga protina at masusustansyang pagkain ay para lamang sa mga kabataang nagpapalaki ng katawan. Ibinunyag ni Dr. Los Santos na ang malnutrisyon sa hanay ng mga matatanda, lalo na ang kakulangan sa protina, ang pangunahing salarin kung bakit madaling matumba at manghina ang mga kalamnan ng mga nasa edad animnapu pataas. Upang patunayan na hindi pa huli ang lahat, isang kwento ng pag-asa ang umusbong mula sa isang pitumpung taong gulang na lolo na minsang naniwalang tapos na ang maliligayang araw niya dahil sa labis na panghihina. Sa halip na sumuko, sinimulan niyang maglakad ng limang minuto araw-araw at inayos ang kanyang nutrisyon, at sa paglipas ng panahon, himalang naibalik ang kanyang lakas at kakayahang makasama ang kanyang pamilya. Ipinapakita nito na ang katawan ay hindi nawawalan ng kakayahan dahil sa edad, kundi dahil sa labis na takot at pag-iwas na gamitin ito.
Sa likod ng mga pisikal na pagkakamali, may dalawa pang anino na patuloy na sumisipsip sa buhay ng mga nakatatanda: ang mababang kalidad ng pagtulog at ang matinding pag-iisa. Ang pagbabad sa selpon hanggang hatinggabi at pag-inom ng kape sa hapon ay lumilikha ng isang magulong kondisyon na pumipigil sa katawan na kumpunihin ang mga nasirang selyula habang natutulog. Higit pa rito, ang kawalan ng layunin sa buhay at ang pakiramdam ng matinding kalungkutan ay nagtutulak sa marami na tuluyan nang pabayaan ang kanilang mga sarili. Ang mapanirang pag-iisip na wala nang silbi ang isang tao dahil siya ay matanda na ay isang malaking kasinungalingan na nagpapabilis sa panlulumo at tuluyang pagbaba ng kalidad ng buhay.
Ang mga babalang ito ay hindi upang manakot, kundi upang gisingin ang mga natutulog na kamalayan ng bawat pamilya. Ang pagtanda ay hindi isang laban na kailangang ipanalo, kundi isang yugto ng buhay na dapat alagaan at pagyamanin. Ang pagpili na maglakad ng ilang minuto, uminom ng isang basong tubig, kumain ng tama, at makipag-usap sa mga mahal sa buhay ay mga simpleng sandata laban sa tahimik na pamamaslang ng maling pamumuhay. Ang tunay na sukatan ng malusog na pagtanda ay hindi ang pananatiling mukhang bata, kundi ang kakayahang harapin ang bawat umaga nang may lakas, ngiti, at kalayaan na hindi nagiging pabigat sa iba. Panahon na upang wakasan ang pagiging alipin sa takot at simulan ang pagbawi sa buhay na matagal nang ninakaw ng mga maling paniniwala.
