Ang Inakalang Ligtas na Prutas ay NAKAKAMATAY Pala, Sikat na Doktor IBINUNYAG ANG 15 SIKRETONG PAGKAIN na Magliligtas sa Milyun-milyong Pilipino Laban sa Tahimik na Sakit
Isang nakakagimbal na katotohanan ang yumanig ngayon sa kalusugan ng bansa matapos pumutok ang nakakabahalang ulat na umaabot na sa humigit-kumulang labinlimang milyong Pilipino ang palihim na pinapatay ng sakit na diabetes. Sa isang lipunan kung saan itinuturing na pampalubag-loob ang pagkain ng matatamis, maaalat na tsitsirya, at sandamakmak na kanin, marami ang hindi nakakaalam na ang kanilang mga paboritong hapunan ay unti-unti na palang sumisira sa kanilang mga bato, puso, at paningin. Isang nakakapanindig-balahibong rebelasyon ang ibinunyag ng kilalang eksperto sa kalusugan na si Doc Willie Ong, kasama ang suporta ni Doc Liza, patungkol sa mga pang-araw-araw na pagkain na akala ng marami ay masustansya ngunit siya palang posibleng magbaon sa kanila sa hukay. Ang malaking katanungan ngayon ay kung handa ba ang masang Pilipino na isuko ang kanilang nakasanayang pamumuhay upang makaiwas sa napakamahal at nakakapasong gastos sa ospital.
Ayon sa masusing pag-aaral at matapang na paliwanag ni Doc Willie Ong, ang pinakamalaking kalaban ng kalusugan ay ang tinatawag na mataas na glycemic index sa mga pagkain, kung saan mabilis nitong pinapasirit ang asukal sa dugo at lumilikha ng mga mapanganib na komplikasyon. Marami ang nabubuhay sa maling akala na lahat ng prutas ay ligtas kainin dahil galing ito sa kalikasan, subalit isang malaking sampal sa katotohanan na ang paboritong mangga, pakwan, pinya, at ubas ay mapanganib pala kung kakainin nang sobra at labis na matamis. Sa halip na magpakasawa sa mga mapanlinlang na prutas na ito, mariing idiniin ng doktor na mas ligtas ang pagkonsumo ng mga mansanas, dalandan, at strawberry na hindi magpapabagsak sa kalusugan. Ang simpleng pagbago sa pinipiling prutas ay maaaring maging makapal na pader na maghihiwalay sa isang malusog na indibidwal mula sa taong nanganganib na maputulan ng paa o tuluyang mabulag.
Bukod sa mga prutas, isang malaking pasabog din ang ginawang pagdidiin sa kapangyarihan ng mga murang gulay na madalas pandirihan at itabi lamang sa hapag-kainan. Ang simpleng okra na madalas isinasawsaw lang sa bagoong, pati na rin ang ampalaya na iniiwasan dahil sa pait, ay tinaguriang mga himalang gulay na halos katumbas na umano ng isang tableta ng gamot dahil sa matinding kakayahan nitong magpababa ng asukal sa dugo. Maging ang mga luntiang gulay tulad ng spinach at broccoli ay hindi lamang panlaban sa pagtaas ng asukal kundi nagsisilbi ring matibay na kalasag laban sa mga bukol at kanser. Isang malaking gising ito sa mga taong mas pinipiling magwaldas ng libo-libong piso sa mga mamahaling pampapayat, gayong ang totoong lunas at proteksyon ay matagal nang nakatanim sa kanilang mga bakuran at murang nabibili sa mga lokal na pamilihan.
Sa kabilang banda, walang patawad na binasag ni Doc Willie Ong ang kinahuhumalingan ng publiko sa mga karneng baboy, baka, at mga sikat na de-latang pagkain tulad ng hotdog na itinuturong pangunahing salarin sa paglala ng kanser sa prostate at pagpalya ng puso. Matapang na inirekomenda na palitan agad ang mga ito ng isda at pitso ng manok upang mapanatili ang tamang protina sa katawan nang walang kasamang nakamamatay na taba at sobrang alat. Kasabay nito ay ang mahigpit na babala laban sa pag-uulam ng puting kanin, pagmemerienda ng puting tinapay, at pag-ubos ng mga matatamis na kakanin na mabilisang sumisira sa daloy ng dugo. Sa halip, ang pagtangkilik sa brown rice, wheat bread, mani na walang alat, at oatmeal ay ang mga lihim na sandata na magpapabagal sa pag-absorb ng asukal sa katawan, na magliligtas sa mga tao sa palaging pagkagutom.
Ang malalim na krisis sa kalusugan ng lipunan ay hindi lamang nakaugat sa kakulangan ng pondo, kundi sa katigasan ng ulo at maling kultura sa pagkain na patuloy na ipinapasa sa bawat henerasyon. Hindi na dapat balewalain ang mga nakakikilabot na palatandaan tulad ng walang patid na pagkauhaw, mabilis na pamamayat kahit napakalakas kumain, pangingitim ng leeg at kili-kili, at hindi maipaliwanag na paghina ng katawan, dahil ito na pala ang tahimik na pag-iyak ng katawan na naghihingalo sa taas ng asukal. Sa huli, ang kaligtasan ay nakasalalay hindi sa pagdami ng mga ospital, kundi sa pang-araw-araw na matapang na desisyon sa hapag-kainan, at ang paglalahad na ito ng mga dalubhasa ay isang huling kampana upang gisingin ang mga mamamayang patuloy na nilalason ang kanilang sariling kinabukasan.
