NAKakagulat Na Balita: Dingdong Dantes, Basang-Basa Ang Luha Sa Matinding Sakit Ng Pagpanaw Ng Kanyang Pinakamatalik Na Kaibigan!

Binalikan ni Dingdong Dantes ang mga panahong nagsisimula pa lamang mamulaklak ang kanilang pagkakaibigan noong maagang bahagi ng taong 2000. Sa isang pagtitipon na pinangunahan ng kanilang mutual friend, nagtagpo ang kanilang mga landas. Si Dingdong ay nasa edad 21 noon, samantalang si Dax Cua ay ilang taon lamang ang tanda. Sa unang tingin pa lamang, dahil sa tangkad at tindig ni Dax, inakala pa ni Dingdong na isa itong sikat na basketbolista. Ngunit laking gulat niya nang malamang ito pala ay naglilingkod na bilang pinakabatang bise gobernador sa buong Pilipinas noong panahong iyon.

Mula sa simpleng pagkikita, ito ay lumago at naging isang makabuluhang samahan na lumampas pa sa ordinaryong pagkakaibigan. Ayon kay Dingdong, madalas silang magkape at mag-usap tungkol sa kanilang mga pangarap sa buhay, sa kinabukasan ng kabataan, sa kalagayan ng bansa, at maging sa paborito nilang basketball. Dito niya nasaksihan ang walang kapantay na dedikasyon ni Dax sa serbisyo-publiko at ang tapat nitong pagnanais na magdala ng pagbabago sa lipunan. Para kay Dingdong, si Dax ay hindi lamang basta isang kilalang politiko sa bansa kundi isang tunay na kapatid.

Inilarawan ng aktor ang kanyang kaibigan bilang isang taong may busilak at napakalaking puso, sinserong personalidad, at laging handang tumulong sa sinuman nang walang hinihinging kapalit. Dahil sa kanilang malalim na ugnayan, naging bahagi na rin si Dax ng pamilya ni Dingdong nang ito ay magsilbing ninong o godfather sa kanilang panganay na anak. Ipinunto ni Dingdong ang malaking pagkakaiba ng imahe ng isang tao sa mata ng publiko at ng tunay nitong pagkatao sa pribadong buhay. Sa kabila ng mga natamong tagumpay, matataas na titulo, at mabibigat na responsibilidad sa pamahalaan, nanatiling payak, tapat, at madaling lapitan si Dax.

Isa sa pinakakurot-pusong ibinahagi ni Dingdong ay ang kanilang taunang tradisyon tuwing kaarawan. Kahit gaano pa sila ka-busy sa kani-kanilang mga karera at responsibilidad, sinisiguro nilang mag-aabot ng mensahe sa isa’t isa taon-taon. Ikinuwento pa niya nang may bahagyang pag-iyak kung paano niya madalas mapag-maliwanan ang buwan ng kaarawan ni Dax tuwing Nobyembre, na kung minsan ay nauuna o nahuhuli siya ng ilang araw sa pagbati. Ngunit ngayong taon, ang nasabing masayang tradisyon ay napalitan ng luha at kirot. Wala nang kasunod na pagbati ang maipadala dahil ang tanging naiwan na lamang ay ang mga alaala ng nakaraan.

Mahirap para kay Dingdong na tanggapin ang katotohanan na hindi na nila kailanman muling mararanasan ang magkasamang mag-usap, magtawanan, at mangarap para sa hinaharap. Malaki ang kanyang inaasahan sa kung gaano pa kalayo ang mararating ng kanyang kaibigan at kung ano pa ang mga maaari nitong maiambag sa bayan. Ang mensahe ni Dingdong ay nagsilbing madamdaming huling paalam sa isang taong naging malaking bahagi ng kanyang paglalakbay sa buhay sa loob ng napakahabang panahon. Isang paalam na nagpapatunay na gaano man katagumpay ang isang tao, ang pinakamahalagang kayamanan sa mundo ay ang pagkakaroon ng isang tunay na kaibigan.