KAHINDIK-HINDIK NA SIKRETO SA KASULUK-SULUKAN NG SAMAR: KULTO NG MGA “HINIRANG”, NALANSAG MATAPOS ANG MADULANG PAGTAKAS NG ISANG MATAPANG NA DATING DEBOTO! MGA KABATAANG KABABAIHAN AT INOSENTENG PASLIT, GINAGAWANG ALAY SA NGALAN NG HUWAD NA PROPISIYA!

Nagsimula ang lahat mahigit sampung taon na ang nakararaan nang itayo ng limampu’t apat na taong gulang na si Elias Adlawan ang grupong tinaguriang “Mga Hinirang ng Bagong Mundo.” Dating simpleng mangangaral at misyonero ng isang sektang Kristiyano sa Visayas, ginamit ni Elias ang kanyang matamis na dila, malalim na pananalita, at pambihirang galing sa pagmanipula ng emosyon upang mang-akit ng mga taong naghahanap ng pag-asa.

Karamihan sa mga naging biktima ay mga maralitang pamilya, mga taong lugmok sa kahirapan, at mga indibidwal na may mabibigat na suliranin sa buhay. Ipinangako ni Elias ang isang bagong simula at kaligtasan mula sa isang dambuhalang delubyo o pandaigdigang baha na diumano’y lilipol sa sangkatauhan. Sa kanyang matinding pananakot gamit ang apoy ng impiyerno at pangakong buhay na walang hanggan, unti-unting lumaki ang kanyang samahan hanggang sa umabot sa libu-libong deboto na handang isuko ang kanilang mga lupain, salapi, at sariling kalayaan para sa organisasyon.

Sa loob ng malaking compound sa kabundukan ng Samar, ipinatupad ni Elias ang isang sistemang maihahalintulad sa isang saradong kulungan. Mahigpit na ipinagbawal ang pakikipag-ugnayan sa mga kamag-anak sa labas ng samahan dahil itinuturing silang mga hadlang sa kaligtasan at mga instrumento ng kadiliman.

Bawat galaw ng mga miyembro ay kontrolado ng lider: mula sa kanilang mga isinusuot na damit, dami ng kinakain sa araw-araw, uri ng trabaho, hanggang sa kung sino lamang ang maaari nilang kausapin. Ang sinumang maglakas-loob na magtanong o magpakita ng pagdududa sa mga kautusan ni Elias ay pinarurusahan sa harap ng lahat. Sila ay pinapahiya, inaakusahan ng kawalan ng pananampalataya, pinagkakaitan ng pagkain, at ibinubukod sa malalamig na sulok. Binuo ang isang hukbo ng mga tapat na bantay upang magpatrolya sa paligid ng bakod upang matiyak na walang sinumang makakatakas o makakapasok nang walang pahintulot.

Subalit ang pinakakarumal-dumal na bahagi ng kulto ay ang lihim na operasyong nagaganap tuwing sasapit ang hatinggabi. Ipinangaral ni Elias sa kanyang mga tagasunod na ang mga piling kabataang babae sa komunidad ay may espesyal na tungkulin sa paghahanda ng bagong daigdig. Ayon sa kanyang huwad na doktrina, ang mga batang isisilang mula sa mga kababaihang kanyang pipiliin ang magiging simula ng isang “bagong lahi” na magmamana ng mundo pagkatapos ng baha.

Isa-isang ipinapatawag sa kanyang pribadong silid sa dulo ng malaking bahay ang mga magaganda at sariwang dalaga. Sa labas ng pinto, nananahimik ang ibang miyembro habang maririnig ang mahihinang panaghoy, iyak, at pagmamakaawa ng mga biktima. Ang karahasan at sapilitang pakikipagtalik ay binalot sa tawag na “banal na pagpapala,” dahilan upang ang ilang biktima ay manahimik dahil sa matinding takot, habang ang iba naman ay napilitang maniwala na bahagi ito ng banal na kautusan upang hindi sila itapon sa dagat-dagatang apoy. Nang magsimulang mabuntis ang ilan sa mga kababaihan, ipinagbunyi ito ng buong kulto bilang katuparan ng propisiya, habang ang mga tutol ay pinarusahan ng matinding pagpapahirap.

Isa sa mga naging saksi at biktima ng sistemang ito ay si Rose Acayen, dalawampu’t pitong taong gulang. Halos kalahati ng kanyang buhay ay ginugol niya sa loob ng compound matapos madala ng kanyang pamilya noong siya ay bata pa lamang. Lumaki siyang naniniwalang banal ang kanilang pinuno, ngunit habang nagkakaedad, unti-unting nabuksan ang kanyang mga mata sa lantarang kabuktutan at pang-aabuso sa kanyang mga kasamahan.

Nang maramdaman ni Rose na nanganganib na rin ang kanyang sariling dangal at kaligtasan, nabuo sa kanyang isipan ang isang mapanganib na plano. Noong gabi ng isang magdamagang panalangin kung saan abala ang lahat ng miyembro at mga guwardiya sa pagsamba, dahan-dahang lumabas si Rose sa likurang bahagi ng bakod.

Bitbit ang ilang mahahalagang gamit at ang matinding pagnanais na mabuhay, binagtas niya ang masukal, maputik, at madilim na kabundukan. Ilang beses siyang nadulas at nasugatan habang tumatakbo sa gitna ng gubat, patuloy na lumilingon sa takot na baka tugisin siya ng mga armadong bantay ni Elias. Matapos ang ilang oras na walang humpay na paglalakad, marating niya ang pinakamalapit na barangay sa kapatagan na halos mawalan ng malay dahil sa matinding gutom, pagod, at kaba.

Hindi naging madali ang unang hakbang ni Rose upang humingi ng tulong. Sa kanyang unang pagsusumbong sa mga lokal na awtoridad sa mababang antas, naramdaman niya ang matinding pag-aalinlangan at mabagal na pagkilos. Ibinunyag ng dalaga na may ilang lokal na opisyal sa lugar ang tila may lihim na koneksyon at simpatya sa kulto ni Elias dahil sa impluwensya at perang ipinapamahagi ng grupo.

Sa kabila ng banta sa kanyang buhay at panganib na maipit ng mga galamay ng organisasyon, hindi sumuko si Rose. Humingi siya ng tulong sa mas matataas na sangay ng kapulisan sa rehiyon. Dahil sa bigat ng kanyang salaysay at mga detalyeng kanyang ibinigay tungkol sa lokasyon ng compound, mga lagusan, at bilang ng mga taong bihag sa loob, inilagay siya sa ilalim ng protective custody at binuo ang isang malawakang plano para sa isang sorpresang paglusob.

Madaling araw nang simulan ng pinagsamang pwersa ng kapulisan at mga social workers ang pag-akyat sa masukal na bundok ng Samar. Tahimik nilang binagtas ang maputik na daan hanggang sa mapalibutan ang buong compound bago sumikat ang araw.

Nang pasukin ng mga awtoridad ang pangunahing bulwagan, bumungad sa kanila ang mga debotong nagdarasal na agad nagkagulo nang makita ang mga unipormadong pulis. Ilang panatikong miyembro ang sumubok humarang at magwala upang ipagtanggol ang kanilang pinuno, habang sumisigaw na inuusig lamang ng demonyo ang kanilang sugo.

Subalit walang nagawa ang mga tagasunod nang pasukin ng mga operatiba ang bawat silid. Sa loob ng compound, natagpuan ang dose-dosenang kababaihan at maliliit na bata na matagal nang hindi nasisilayan ang liwanag sa labas ng bakod. Marami sa mga kababaihan ang umiiyak sa takot, habang ang iba naman ay nanginginig at hindi makapagsalita dahil sa matinding trauma. Si Elias Adlawan ay naabutan sa kanyang marangyang silid, nagpumiglas at sumigaw na siya ay walang kasalanan habang pinoposasan at kinakaladkad palabas ng kanyang sariling kaharian.

Matapos ang matagumpay na raid, inilabas ang mga biktima upang sumailalim sa masinsinang gamutan, rehabilitasyon, at psychological counseling. Ibinunyag ng mga social workers na marami sa mga iniligtas na bata ang walang anumang kaalaman sa totoong takbo ng lipunan dahil sa buong buhay nila ay nakakulong lamang sila sa bundok.

Sa pagdinig sa hukuman, tumayo si Rose Acayen bilang pangunahing saksi kasama ang iba pang mga biktima na nagkaroon ng lakas ng loob na magsalita. Isinalaysay nila ang bawat panggagahasa, pananakot, at pagnanakaw ng ari-arian na ginawa ng huwad na lider sa ngalan ng relihiyon. Hinarap din ng mga kasamang opisyal ng kulto ang patung-patong na kaso ng human trafficking, serious illegal detention, at child abuse dahil sa kanilang pakikipagsabwatan upang mapanatili ang madilim na sistema.

Bagamat dumaan si Rose sa matinding pagsubok kung saan halos itakwil siya ng sarili niyang pamilya na nabulag sa aral ng kulto, unti-unti ring naibalik ang kanilang maayos na samahan matapos mapagtanto ng kanyang mga magulang ang laki ng kasamaang nailantad ng kanilang anak.

Sa huli, ibinaba ng hukuman ang hatol na nagpatunay sa sala ni Elias Adlawan at ng kanyang mga galamay. Ang lalaking minsang itinuring na banal na sugo at tagapagligtas ay nagtapos sa likod ng malamig na rehas ng bilangguan, kung saan pagdudusahan niya ang bawat buhay na kanyang sinira at dinungisan.

Ang trahedyang naganap sa kabundukan ng Samar ay isang napakabigat na paalala sa buong sambayanan tungkol sa panganib ng bulag na pagsunod sa isang tao. Ang tunay na pananampalataya ay nagbibigay ng kalayaan, kapayapaan, at katarungan—hindi takot, pang-aalipin, at pagsasamantala sa kahinaan ng kapwa. Ang katapangan ng isang babaeng nagpasyang tumakas sa gitna ng dilim ang naging mitsa upang mawasak ang pader ng kasamaan at magdala ng liwanag sa mga inosenteng kaluluwang matagal nang naghihintay ng kaligtasan.