ANG LIGAW NA SIKLAB SA DISYERTO NG KUWAIT: ANG KASINUNGALINGAN SA LIKOD NG NGITI NG ISANG OFW AT ANG KARUMAL-DUMAL NA WAKAS NI JULIEBEE RANARA

Bago ang malagim na trahedya, ang buhay ni Juliebee ay isang patuloy na pakikipagbaka sa karalitaan. Mag-isa niyang itinaguyod ang kanyang apat na anak sa loob ng tatlong taon sa pamamagitan ng pagtitinda ng pagkain, paglalaba, at panghihiram ng tulong sa mga kapitbahay. Subalit sa bawat paglipas ng araw, laging may kulang—para sa matrikula, gatas, upa sa bahay, at maging sa gamot ng kanyang bunsong anak na may hika. Dahil dito, kahit masakit sa kanyang kalooban na lisanin ang mga bata, nagdesisyon siyang mag-apply bilang isang domestic worker sa Kuwait.

Sa araw ng kanyang pag-alis, ang kanilang munting tahanan ay balot ng matinding lungkot at pangamba. Mahigpit siyang niyakap ng kanyang inang si Aling Tes at ng mga umiiyak na anak. “Mag-video call tayo palagi, Ma. Uuwi ako na may dalang pasalubong para sa inyo,” ang pangako ni Juliebee habang pinipigilan ang sariling mga luha. Sa unang pagkakataon ay sumakay siya ng eroplano, daladala ang matinding pag-asa na ang bawat patak ng pawis sa banyagang lupa ay magiging tulay upang makaahon sa hirap ang kanyang pamilya. Paglapag niya sa Kuwait, sinalubong siya ng init ng disyerto at ng mga pangako ng ahensya na magiging maayos ang kanyang buhay kung siya ay masipag at masunurin.

Nagsimula ang kanyang paglilingkod sa bahay ng isang may-kayang pamilya sa Kuwait. Sa mga unang linggo, naging maayos ang takbo ng mga araw. Si Juliebee ay masipag, magalang, at laging nakangiti habang ginagampanan ang mga gawaing bahay. Upang maibsan ang pangungulila, lihim siyang gumagawa ng mga simpleng video sa TikTok gamit ang pangalang Bicolana Girl 17, kung saan ibinabahagi niya ang kanyang mga kwento sa kusina at mga simpleng sayaw sa banyo tuwing may sandali ng pribasya.

Subalit habang tumatagal, nagsimula siyang makaramdam ng kakaibang lamig at tensiyon sa loob ng bahay. Ang bunsong anak ng amo na si Turkey ay madalas siyang sundan ng tingin sa mga pasilyo. Sa simula ay binalewala niya ito bilang simpleng pagiging mausisa ng isang binatilyo. Ngunit sa paglipas ng mga araw, ang mga titig ay naging mas agresibo. May mga gabing mararamdaman niyang may nagmamasid sa kanyang likuran habang nag-iinit ng mga uniporme o naglilinis sa kusina.

Sa kanyang mga tawag at mensahe sa kanyang matalik na kaibigan at ina sa Pilipinas, unti-unti niyang inihayag ang kanyang takot. “Bess, parang may mali rito. Parang may balak ang anak ni madam. Natatakot na ako,” ang nanginginig niyang bulong sa isang voice message. Subalit sa gitna ng takot, pinili niyang maging matatag para sa mga anak, hindi alam na ang bangungot ay unti-unti nang lumalapit upang kitilin ang kanyang buhay.

Enero 20, 2023. Ito na ang huling araw ng paghinga ng inosenteng OFW. Sa hapon ng araw na iyon, iniutos ni Turkey kay Juliebee na tulungan siya sa garahe. Doon naganap ang karumal-dumal na krimen. Nang magtangka itong gumawa ng masama, buong-lakas na nanlaban si Juliebee, umiiyak at nagmamakaawa na huwag siyang saktan. Subalit sa loob ng saradong garahe, walang nakarinig sa kanyang mga sigaw.

Sa gitna ng takot na baka malaman ng kanyang pamilya ang ginawa at madungisan ang kanilang pangalan, nagdilim ang pananaw ng binatilyo. Sa halip na huminto, tinapos niya ang buhay ng walang-labang Pilipina. Natuklasan kalaunan sa imbestigasyon na si Juliebee ay nagdadalang-tao noon. Upang pagtakpan ang karumal-dumal na krimen, isinakay ng suspek ang bangkay sa sasakyan, dinala sa malayo at liblib na bahagi ng disyerto ng Al Salmi Road, at sinunog ito upang tuluyang mawala ang mga ebidensya ng kanyang kasalanan.

Kinabukasan, ang katahimikan ng disyerto ay nabasag nang matagpuan ng isang naglalakad ang sunog at halos hindi na makilalang bangkay. Ang balita ay mabilis na kumalat na parang kidlat pabalik sa Pilipinas. Si Aling Tes, na naghihintay ng mensahe sa kanyang cellphone, ay halos mawalan ng ulirat nang makatanggap ng tawag mula sa embahada na nagpapatunay na ang sunog na katawan sa Kuwait ay kay Juliebee. Ang buong pamilya ay lumubog sa matinding dalamhati, habang ang buong bansa ay nag-alab sa galit at nag-isa sa panawagan ng katarungan.

Kumilos nang mabilis ang mga awtoridad sa Kuwait sa tulong ng mga CCTV footage at forensic evidence. Nasundan ang sasakyang ginamit ng pamilya ng amo, kung saan nakita ang mga bakas ng dugo sa likod nito. Nang isalang sa interogasyon si Turkey, ang binatilyong namumutla at nanginginig ay hindi na nakapalag sa dami ng ebidensya. Sa harap ng mga pulis, tuluyan siyang umiyak at inamin ang krimen, sabay sabing siya ay natakot, nag-panic, at nahiya sa nangyari.

Nangyari ang paglilitis sa ilalim ng batas ng Kuwait. Nahatulan ang suspek ng matinding parusa sa pagpatay at iba pang paglabag sa batas. Subalit para sa pamilya Ranara at sa milyun-milyong OFW sa buong mundo, ang anumang hatol ay hindi na maibabalik ang buhay ng isang inang lumipad para sa pangarap ngunit umuwi sa isang kabaong na abo ang katawan. Ang kwento ni Juliebee Ranara ay nananatiling isang madilim at masakit na paalala sa mga panganib na sinusuong ng ating mga kababayan sa ibayong-dagat, isang testamento ng pag-ibig ng isang ina, at isang panghabambuhay na sugat sa budhi ng lipunan na kailanman ay hindi makakalimutan.