ANG GABI NG KAMATAYAN: TULAY SA TARLAC BUMIGAY HABANG ANG MAYOR AY NASA IBAYONG DAGAT AT NAGPAPAHINGA!

Nagsimula ang bangungot nang magpalabas ang Department of Tourism at mga lokal na ahensya ng mataas na antas ng babala dahil sa walang humpay na buhos ng ulan na dulot ng masamang panahon sa Tarlac. Noong Agosto 28, 2026, bandang tanghali, ang gitnang bahagi ng Aquino Bridge ay unang bumigay at naghiwalay dahil sa lakas ng agos ng tubig mula sa ilog. Dahil sa insidenteng ito, ang kalapit na Agana Bridge na may layong dalawang kilometro lamang ang ginawang pangunahing alternatibong ruta para sa lahat ng mga sasakyang patungo sa kanlurang bahagi ng Tarlac at Pangasinan. Subalit, makalipas lamang ang isang araw, noong Agosto 29 bandang alas-siyete ng gabi, ang mismong Agana Bridge ay tuluyan ding gumuho sa ilalim ng bigat ng trapiko at walang patid na hampas ng rumaragasang tubig. Sa kasamaang-palad, ang sasakyang kinalululanan ng limang indibidwal ay saktong tumatawid nang sandaling iyon at direktang nahulog sa malalim at madilim na ilog.

Sa limang taong nasa loob ng nahulog na sasakyan, tanging ang batang pasaherong si Nathaniel Dion ang himalang nakaligtas matapos kumapit sa mga damo at lumangoy patungo sa pampang nang gabi ring iyon. Ayon kay Nathaniel, nagawa niyang makalabas nang bumaliktad at lumubog ang sasakyan sa ilalim ng Tarlac River, ngunit ang kanyang naging karanasan pagkaahon ay labis na dinamdam ng kanilang pamilya. Sa halip na tulungan at dalhin agad sa pinakamalapit na pagamutan, ibinunyag niya na ang mga taong nakakita sa kanya ay mas pinili pang kunan siya ng video at gawing content sa social media sa halip na mag-abot ng saklolo. Bagamat nakaligtas, ang kanyang mga tiyuhin at kaibigan ay naiwan sa loob ng lumubog na sasakyan habang siya ay nag-iisang lumaban para sa kanyang buhay sa gitna ng kadiliman at lamig ng gabi.

Ang mga kasama ni Nathaniel na tuluyang tinangay ng malakas na agos ay kinilalang sina Paul Harvey Colyado, isang 30-anyos na nurse supervisor na nagmamaneho ng sasakyan at nagmamay-ari nito; sina James Patrick Tabor Lua at ang kapatid nitong si Shilame Tabor Lua, isang bagong pasa sa board exam para sa mga guro; at si Shanen Tuhao, 26 taong gulang na isa ring guro sa St. Paul College. Sila ay malalapit na kaibigan at kasamahan sa trabaho na pauwi na sana mula sa kanilang duty sa isang medikal na sentro nang mangyari ang sakuna. Ang kanilang biglang pagkawala ay nag-iwan ng malalim na sugat sa kani-kanilang pamilya, lalo na nang malamang ang mga ito ay pawang mga haligi at pag-asa ng kani-kanilang mga tahanan na nag-ambisyon lamang na maglingkod sa bayan.

Isang nag-aapoy na galit ang ipinakita ng mga kaanak ng mga biktima, partikular na ang kapatid ni Shanen na si Ella, nang madiskubre nilang ang alkalde ng Tarlac City na si Mayor Susan Yap ay wala sa bansa at nagbabakasyon sa kasagsagan ng kalamidad. Ayon kay Ella, habang ang buong lalawigan ay lumulubog sa baha at ang mga mamamayan ay nagmamakaawa para sa mga nawawalang mahal sa buhay, ang alkalde ay abala sa kanyang personal na paglalakbay sa ibang bansa. Labis din silang nasaktan nang malamang nang dumating si Mayor Susan mula sa kanyang biyahe, ang unang tinanong nito ay ang kalagayan ng nasirang tulay at hindi ang kalagayan ng mga pamilyang nawalan ng anak sa ilog. Ang lokal na pamahalaan ay inakusahan ng kapabayaan at kawalan ng agarang aksyon dahil wala umanong direktang koordinasyon sa pagitan ng CDRRMO at ng mga kinauukulang ahensya ng pamahalaan tulad ng Coast Guard.

Makalipas ang ilang araw ng matinding paghahanap, isa-isang natagpuan ang malamig na bangkay ng mga biktima sa iba’t ibang bahagi ng ilog na umabot hanggang sa mga katabing lalawigan ng Pangasinan. Noong Agosto 31, 2026, ang katawan ni James Patrick ay unang narekober ng mga mangingisda sa mga tubig ng Lingayen, Pangasinan matapos masabit sa kanilang lambat. Sumunod na natagpuan ang katawan ni Shanen noong Setyembre 1, 2026 na palutang-lutang sa ilog ng Tarlac, at noong Setyembre 5 ay natagpuan din ang bangkay ni Sheila sa Bayambang, Pangasinan. Sa kabila ng mga natagpuang bangkay, ang ama ni Paul Harvey ay nananatiling may matibay na pananalig na ang kanyang anak ay buhay pa, habang ibinabahagi ang kanyang paniniwala na ang lumipad na gamugamo at ang kulay-langgam na paru-paro sa kanilang sasakyan ay mga senyales mula sa kanyang nawawalang anak.

Kasabay ng pagdadalamhati ng bayan ay ang paglutang ng mga madilim na tanong tungkol sa kung bakit ganoon na lamang kadaling gumuho ang mga tulay sa Tarlac. Ibinalita na ang Agana Bridge ay itinayo pa noong dekada 1940 at 80 hanggang 86 taon na ang gulang, ngunit marami ang nagtuturo sa talamak na quarrying o labis na pagkuha ng buhangin at graba sa ilalim ng ilog bilang pangunahing dahilan ng pagkasira ng pundasyon nito. Ayon sa mga kritiko at ilang netizen, ang mga lokal na opisyal ay ginawang gatasan ang industriya ng quarrying kaya naman lumuwag at humina ang mga sumusuportang istruktura ng mga tulay sa lalawigan. Sa kabila ng paglalaan ng pangulo ng tatlong daang milyon piso para sa agarang rehabilitasyon, ang sugat ng kapabayaan at kawalan ng responsibilidad ng mga namamahala ay mananatiling nakatatak sa kasaysayan ng Tarlac.